آِیا واقعا خودِ فرد آسیب‌دیده از تجاوز، هم مقصر است؟
۱۰۶۵۷۶۲
۱۵ آذر ۱۳۹۹ - ۱۱:۱۸
۱۵ 
این مطلب نشان می‌دهد که چگونه جنبش «می‌تو» پس از مدتی دچار انحرافاتی شده و چگونه جریانات سیاسی این مسیر این جنبش را دچار دست‌انداز کردند، در واقع افراد و تعلقات سیاسی مسیر کلی جنبش را گا‌ها تغییر داده‌اند.

برترین‌ها: این مطلب نشان می‌دهد که چگونه جنبش «می‌تو» پس از مدتی دچار انحرافاتی شده و چگونه جریانات سیاسی این مسیر این جنبش را دچار دست‌انداز کردند، در واقع افراد و تعلقات سیاسی مسیر کلی جنبش را گاها تغییر داده‌اند.

آِیا واقعا خودِ فرد آسیب‌دیده از تجاوز، هم مقصر است؟

«جیا تالنتینو» نویسنده مجله نیویورکر است. او در یادداشتی که در ارتباط با جنبش «می تو» (MeToo) نوشته، به خاطره خودش در مراجعه به پزشک اشاره می‌کند. پزشک متخصص، وقتی متوجه می‌شود که او یک روزنامه‌نگار است و در مورد ماجرا‌های «هاروی واینستاین» مطلب می‌نویسد، او را به باد پرسش می‌گیرد:

«اصلا فرض کنیم واینستاین یک هیولا باشد. این افشاگری‌ها تا کجا قرار است ادامه پیدا کند؟ شما چه می‌خواهید؟ قرار است به کجا برسید؟ حالا اگر فردا یک نفر توی یک میهمانی به خانمی یک پیشنهاد بدهد باید همه جا بروند جار بزنند؟ آبروی مردم چه می‌شود؟ اصلا از کجا معلوم که دروغ نگویند؟ من خودم خیلی به حقوق زنان اعتقاد دارم، اما هرچیزی حدی دارد. مگر مجاری قانونی وجود ندارد؟ آیا مشکل اصلی جامعه ما این است؟ با این جنجال‌هایی که شما درست کرده‌اید افکار عمومی را منحرف می‌کنید و باعث می‌شوید ترامپ دوباره برنده شود.»

من هم

شاید این‌ها همان دغدغه‌هایی باشند که بسیاری از ما پیدا کرده‌ایم یا از دیگران شنیده‌ایم. هر بار که روایت جدیدی مطرح می‌شود، دوباره تمام این پرسش‌ها فهرست می‌شوند و البته هر بار چند تایی هم به فهرست قبلی اضافه می‌شوند؛ اما چه کسی باید به این پرسش‌ها پاسخ بدهد؟ مرور تاریخچه وقایع ممکن است بتواند در این مورد به ما کمک کند.

در واقع، نخستین دغدغه‌هایی که به «می تو» ختم شد، ناظر بر مواجهه فرد آسیب‌دیده با خودش بود. این مساله، به ویژه در مورد زنانی که قربانی تجاوز شده‌اند بسیار جدی است. حرکت‌های مشابهی با شعار «تقصیر تو نبود» دقیقا بر همین وجه از مساله تاکید داشتند. این شعار‌ها احتمالا در نقطه مقابل انبوهی از آموزه‌ها و پیش‌زمینه‌های سنتی مطرح می‌شوند. باور‌هایی از جنس اینکه: «اگر شب بیرون نرفته بود؛ اگر بیشتر مراقب بود؛ اگر تنهایی به آنجا نمی‌رفت، اگر پوشش بهتری داشت». تمام این انتقادات فقط یک کارکرد دارند: قرار دادن قربانی در جایگاه متهم!

جنبش «من تو»، اما خیلی زود وارد مراحل دیگری هم شد. سال ۲۰۱۵، «نیویورک تایمز» از تحقیقات پلیس در باب اتهامات آزارگری «هاروی واینستاین» خبر داد و جنجالی را آغاز کرد که تعداد شاکیان آن طی دو سال بعدی از مرز ۸۰ نفر گذشت. از سال ۲۰۱۷ موج روایت‌هایی که با هشتگ «می تو» منتشر می‌شدند اوج گرفت و به همین میزان جنس و کارکرد‌های متفاوتی پیدا کرد.

آِیا واقعا خودِ فرد آسیب‌دیده از تجاوز، هم مقصر است؟

کارها، اما به همین سادگی هم پیش نمی‌رفت. با گسترده‌تر شدن ابعاد روایت‌ها، خیلی زود مقاومت‌ها هم از راه رسید. واینستاین در برابر اتهاماتی که متوجه‌اش شد یک استراتژی تهاجمی اتخاذ کرد. او با امکانات مالی و رسانه‌ای گسترده‌ای که داشت علیه یک جنبش خودجوش و پراکنده، یک مقاومت متمرکز، حساب‌شده و در نتیجه قدرتمند به راه انداخت. خبرنگارانی را جذب کرد که حاضر بودند علیه آنچه «افراط‌گرایی فمنیستی» می‌خواندند مطلب بنویسند.

انتشار روایت‌ها علیه «برت کاوانا»، قاضی جمهوری‌خواه، بهترین فرصت برای پیش کشیدن مساله «سیاسی‌بازی» بود. ۱۷سپتامبر ۲۰۱۸ «کندس اونز» (خبرنگار جمهوری‌خواه) در توییتی نوشت: «هر شخصی که نتواند اعتراف کند جنبش می‌تو کاملاً به یک سلاح سیاسی بدتر شده یا دروغگو است یا ترسو. هر کسی که واقعاً به قربانیان حمله جنسی اهمیت می‌دهد، باید با شدت و صراحت علیه آنچه دموکرات‌ها علیه کاوانا برپا کرده‌اند اعتراض کند.» دو روز بعد، «لیزا بوث» خبرنگار واشنگتن پست هم توییت کرد: «بزرگترین نگرانی من در مورد می‌تو این است که جامعه ما بیش از اندازه مردان را مقصر جلوه می‌دهد مگر اینکه بی‌گناهی خود را ثابت کنند. در دادگاه افکار عمومی دادرسی عادلانه‌ای برای متهم وجود ندارد.»

این استدلال‌ها هم آشنا هستند. خود را دلسوز جنبش می‌دانند و نگران هستند که از مسیر اصلی خودش منحرف شود؛ اما کدام مسیر اصلی؟ این را گویا دقیقا کسانی باید تعیین کنند که اتفاقا از در مخالفت برآمده‌اند و‌ای بسا خود متهم هستند! آن‌ها به خود جرات می‌دهند که از جایگاه برتر جامعه را قضاوت کنند و به دیگران درس بدهند. آن‌ها به همه می‌گویند که چطور گزارش بنویسند، وارد چه حریم‌هایی نشوند، اولویت‌ها کدام هستند و حتی وقتی قرار است از شخصی‌ترین دردهایشان بنالند باید چطور رفتار کنند. این سرزنش‌کنندگان همیشگی روایت‌گران را بابت افراط‌کاری، نداشتن مدارک مستند و حتی نقض «اصل برائت» در مورد مردان سرزنش می‌کنند، اما همزمان با قاطعانه‌ترین لحن ممکن جنبش را یک «اسلحه و ابزار» سیاسی می‌خوانند و بدون آنکه برای چنین ادعا‌هایی خود را نیازمند شاهد و دلیل بدانند، هر ناظر مرددی را «ترسو یا دروغگو» می‌خوانند.

آِیا واقعا خودِ فرد آسیب‌دیده از تجاوز، هم مقصر است؟

«من نمی‌دانم چرا باید نسبت به تمامی ابعاد احتمالی چنین جنبش‌هایی پاسخ‌گو باشم؟ چرا حتی پزشک من احساس می‌کند که حق دارد مدام از من سوال بپرسد و من باید نسبت به تمامی مسائل سیاسی و حقوقی و اخلاقی پاسخگو باشم؟ چرا من باید بدانم که اگر یک نفر در یک میهمانی به زنی پیشنهاد بدهد چه حکمی دارد و ممکن است چه اتفاقی بیفتد؟»

مشابه چنین رفتار‌هایی را در نسخه ایرانی روایت‌های «می‌تو» هم کاملا می‌توان سراغ گرفت. جایی که شکاف‌های سیاسی عمیق جامعه ایرانی، به یک سنگر جدید و اتفاقا مستحکم برای آزارگران بدل شده است. اگر در جامعه آمریکایی تنها دو جناح دموکرات و جمهوری‌خواه هستند که می‌توانند به صورت متقابل یکدیگر را متهم کنند، اینجا برچسب‌های سلطنت‌طلب، برانداز، مزدور سعودی، اصلاح‌طلب و... به وفور یافت می‌شوند و صف‌بندی‌های به مراتب جدی‌تری را هم تشکیل می‌دهند. حالا اتهامات بیشتری وجود دارد که راویان باید خود را از آن‌ها تبرئه کنند و فرصت بزرگ‌تری وجود دارد که بار دیگر جای شاکی و متهم عوض شود. به نظر می‌رسد یک جای کار هنوز یک ایراد اساسی دارد. ایرادی که به صورت مداوم احساس می‌شود، اما فقط در برخی لحظات خاص است که گویی به مرحله شهود می‌رسد و درک می‌شود.

«جیانا تالنتینو»، جایی در مقاله خود در مواجهه با موج پرسش‌ها و انتقاد‌ها به ستوه می‌آید. او می‌گوید من نمی‌دانم چرا باید نسبت به تمامی ابعاد احتمالی چنین جنبش‌هایی پاسخ‌گو باشم؟ چرا حتی پزشک من احساس می‌کند که حق دارد مدام از من سوال بپرسد و من باید نسبت به تمامی مسائل سیاسی و حقوقی و اخلاقی پاسخگو باشم؟ چرا من باید بدانم که اگر یک نفر در یک میهمانی به زنی پیشنهاد بدهد چه حکمی دارد و ممکن است چه اتفاقی بیفتد؟ و چرا از میان تمامی شهروندان، اتفاقا این قربانیان هستند که باید مسؤولیت تمامی ابعاد و عواقب احتمالی یک مساله را به عهده بگیرند؟

البته فراموش نمی‌کنیم که همه ما باید نسبت به رفتار‌های عمومی و جایگاه اجتماعی خود پاسخ‌گو و مسؤولیت‌پذیر باشیم؛ اما این مسؤولیت‌پذیری رابطه مستقیمی با امتیازات و منافعی دارد که ما از موقعیت اجتماعی به دست می‌آوریم. اگر اصراری وجود دارد که در باب تبعیض‌های سیستماتیک علیه زنان یا معانی جدید خشونت و آزار‌های جنسی به تمامی مردان هشدار داده شود، از این بابت است که همه آن‌ها، خواسته یا ناخواسته از پیامد‌های این تبعیض بهره‌مند می‌شوند؛ اما هیچ دلیلی وجود ندارد که تمامی زنان نسبت به افراط‌کاری‌های احتمالی دیگران پاسخ‌گو باشند، چرا که قطعا از این دست انحرافات شخصی بهره‌ای به باقی زنان نمی‌رسد.

این نکته‌ای است که تا وقتی مغفول بماند آزارگر‌ها از آن سوءاستفاده می‌کنند. آن‌ها در شبکه دفاعی خود همواره تلاش خواهند کرد که با پررنگ کردن برخی پرخاش‌ها یا توهین‌های احتمالی، گناه همه را به گردن آزار دیده‌ها یا راویان و حامیان آن‌ها بیندازند و خود را در جایگاه یک قربانی مظلوم قرار دهند؛ در حالی که به صورت متقابل هیچ مسئولیتی در قبال انبوه حملات و تهمت‌هایی که غالبا خودشان علیه راویان سازمان‌دهی می‌کنند نمی‌پذیرند.

آِیا واقعا خودِ فرد آسیب‌دیده از تجاوز، هم مقصر است؟

واقعیت این است که جنبش‌های اجتماعی، حرکت‌های سازمان‌یافته حزبی نیستند که متولی یا اهداف و چهارچوب‌های مشخص داشته باشند. آن‌ها فقط به وجود می‌آیند، درست در لحظه‌ای که شاید هیچ کس تصوری از آن‌ها نداشته باشد؛ و شاید، توسط کسانی که هیچ قصدی برای چنین کاری ندارند. پژوهشگرانی بسیاری تلاش کرده‌اند چگونگی خیزش جنبش‌های اجتماعی را تحلیل و تدوین کنند؛ اما این تحلیل‌های پس از وقوع، نه عامل ایجاد چنین جنبش‌هایی خواهند بود و نه تعیین کننده مرز‌ها و حدود آن‌ها. گاهی یک روایت شخصی، یک خاطره، یک درد دل، یک گلایه یا یک اعتراض ساده به نحو شگفت‌انگیزی به یک موج عظیم بدل می‌شود، فقط به این دلیل که شمار قابل توجهی از مخاطبان، با آن احساس نزدیکی می‌کنند. حس یک جور تجربه مشترک، آن هم از نوعی که پیشتر روایت نشده، هرچند نیاز به آن را عمیقا احساس کرده‌اند.

کتابخانه شلسینگر، وابسته به دانشگاه هاروارد، طی چند دهه گذشته تمرکز خود را به جمع‌آوری همین روایت‌های مربوط به فعالیت زنان معطوف کرده است. با گسترش جنبش «می تو»، طبیعتاً بخش بزرگی از تمرکز مسوولان این کتابخانه نیز بر ثبت و ضبط روایت‌ها قرار گرفته است. ایده این کار بسیار جالب و الهام‌بخش است: تمرکز بر ثبت و مشاهده آنچه در حال رخ دادن است؛ پیش از آنکه تصمیم بگیریم برای‌اش بخش‌نامه یا دستورالعمل‌های باید و نباید صادر کنیم.

آِیا واقعا خودِ فرد آسیب‌دیده از تجاوز، هم مقصر است؟

پرسش‌ها هنوز فراوان هستند. همچنان دشوار است که قاطعانه جواب بدهیم هدف از این جنبش جدید چیست؟ آیا قصد حمایت از زنان و احتمالا آزاردیده‌ها را دارد؟ یا می‌خواهد فراتر از مجاری قانونی، مجرمان و متهمان را مجازات کند؟ آیا تمرکز اصلی بر روی تغییر هنجار‌های اجتماعی است و یا قوانین و ساختار‌های حقوقی و قضایی؟ چطور باید روایت‌های این جنبش را راستی‌آزمایی کرد؟ و اساسا، چه رفتار‌هایی می‌تواند تجاوز یا آزار قلمداد شود؟ این یادداشت هم شاید هیچ کمکی به کسب پاسخ‌های احتمالی نکرده باشد. مساله شاید دقیقا همین باشد که ما پیش از قضاوت، ناظر، یا حتی ثبت کننده این حرکت گسترده باشیم. شاید، آیندگانی که منابع کتابخانه شلسینگر را مرور کنند و احتمالا مقاله «جیانا تالنتینو» را بخوانند قضاوت کنند:

این جنبش، لحظه تحولی بود که گروهی می‌خواستند به گروه دیگر بگویند: این شما نیستید که همواره در جایگاه برتر و طلب‌کار قرار دارید و این ما نیستیم که همواره باید متهم و پاسخ‌گو باشیم.

انتشار یافته: 35
در انتظار بررسی:0
Iran, Islamic Republic of
11:38 - 1399/09/15
حکومت ها با تصویب قانون و اجرای دقیق ان بایستی امنیت مردان،زنان،کودکان را به شکل بسیار مطلوب و بدون کم،کاست پس از اموزش همگانی اجرا کنند، و در اجرای این قوانین اینقدر با اقتدار باشند که کسی جرائد تعرض به کسی را نداشته باشد و از طرفی فرد آسیب دیده از حمایت قانون و خانواده انهم بدون ترس از عواقب آن مشکل را راحت مطرح و از پنهانکاری پرهیز کند.اگرچنین شود حداقل بیست درصد مشکلات در این بخش حل می شود. بقیه ان برمیگردد به مسئله اموزش،فرهنگ،اقتصاد جامعه و خانواده مرتبط می شود
پاسخ ها
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۲۱:۰۸ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
هیچ بایدی در کار نیست
Iran, Islamic Republic of
12:29 - 1399/09/15
بله خیلی اوقات خودشون مقصرن. مثل دخترایی که در قضیه کیوان امام رفتن خونش و مشروب خوردن. آدم عاقل که با پای خودش نمیره تو آتیش
پاسخ ها
بدون نام
-
۲۱:۳۳ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
:)با این کامنتت به قربانی ها توهین نکردی فقط به مردها توهین کردی کاش میفهمیدی چی گفتی
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۲۲:۳۸ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
چه ربطی داره؟ شما خونه هر فردی میری، اون فرد اجازه داره بهت تجاوز کنه؟
جلل خالق از این فکر بیمار
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۰۱:۵۸ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
کاملا موافقم ، همین دخترها زمینه ارتکاب جرم را برای مجرم فراهم می کنند
منکه میدونم نظرم منتشر نمیشه ولی بازم نوشتم ،،، توکل بر خدا
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۹:۰۴ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
تو ایران به همون اندازه به پسر بچه ها و حتی نوجوان های پسر هم تجاوز میشه
حتما اونم تقصر خودشونه
...
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۲۰:۰۳ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
اون دخترها بهشون تجاوز نشده با ميل و رغبت خودشون رفتن خونه مرد غزيبه با ميل و رغبت خودشون مشروب خوردن و قطعا قبل از رفتن به خونه مرد غريبه ميدونستن در نهايت براي چي دارن ميرن.
اين اسمش تجاوز نيست تجاوز يعني بر خلاف ميل و رغبت كسي نسبت به او عمل ناشايستي انجام بشه اين ميتونه حتي بصورت كلامي يا حركت زودگذر و كوتاه باشه ولي تجاوز جساب بشه. اون دخترها اصلا مورد تجاوز قرار نگرفتن. خلط مبحث نكنيد.
Iran, Islamic Republic of
13:15 - 1399/09/15
هیچ وقت قربانی تجاوز مقصر نیست. وتوجه کنید تجاوز رابطه بدون رضایت قربانی است ممکن است متجاوز از زورجسمی استفاده کند یا ازاهرم های فشار مثل نیازمادی و.. چنانکه واینشتاین ازاهرم فشار نیاز بازیگران به شغلشان استفاده میکرد. وتوجه کنید که قربانی میتواند زن یامرد باشد. جالب است که امروز شنیدم که طی تحقیقی درعراق مردان زیادی قربانی تجاوزمیشوند حتی بیشتر اززنان.
پاسخ ها
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۶:۲۶ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
آفرین
Iran, Islamic Republic of
13:50 - 1399/09/15
از قدیم گفتن کرم از خوده درخته
پاسخ ها
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۶:۱۳ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
چرت نگو
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۷:۱۷ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
کاش شماها توهمون قدیم میموندین
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۷:۵۸ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
سکوت کردن بهتر از چرت و پرت گفتنه .....
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۲۰:۰۸ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
مال قديم بود الان واقعا اوضاع طورى افتضاح شده كه به بچه و پير رحم نميكنن حتى تو اينترنت
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۲۲:۳۹ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
ذهن بیمار
رویا
Iran, Islamic Republic of
۰۱:۵۹ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
موافقم
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۰۳:۳۶ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
در قدیم که اینو می‌فرمودند از نامه نگاری و دود برای بیان عقاید به افراد دوردست استفاده میکردن،نه اینترنت ،الان جدیده همه چیز کارشناسی و حلاجی میشه و دونه دونه اتفاقات بررسی میشه بعد نظر داده میشه،تو نظرات قدیمیا رو به شیوه قدیمی بیان کن ،
من
Iran, Islamic Republic of
۱۱:۳۸ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
از قدیم غلط کردن
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۵:۰۹ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
واقعن متاسفم این هم دلیل اینکه ما جهان سومیم
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۹:۰۵ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
به مرد ها هم زیاد تجاوز میشه اونجا هم همینو میگی ؟
کرم تو افکار بیمار
Iran, Islamic Republic of
16:45 - 1399/09/15
لطفا به معنی کلمه دقت کن تجاوز شما که میگید کرم از درخته برای مسئله دیگری هست یک طرف تجاوز قربانی وجود داره من در مورد این مسئله تحقیق هم نوشتم ودر همان دوران داشتم افسرده میشدم خدا کنه برای کسی این اتفاق نیفتد
پاسخ ها
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۹:۳۶ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۵
مورد. حمله قرار گرفتن خیلی وحشتناکه

ی تجربه. وحشتناکی دارم.
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۰۳:۳۷ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
بعضی مغزها نیاز به جراحی دارن تا وارد دنیای امروزی بشن بیخیال
Iran, Islamic Republic of
21:17 - 1399/09/15
بی تردید در قریب به اتفاق موارد، تجاوز قطعاً امری مذموم و محکومه و باید برای فرد خاطی و متجاوز اشدّ مجازات در نظر گرفته بشه
اما گاهی تجاوز در مقام دفاع اتفاق می افته.
Iran, Islamic Republic of
01:40 - 1399/09/16
بحث تجاوز به آدم معمولی جداست، ولی دختر یا پسری که با تیپ جنسی میاد تو خیابون هر بلایی که سرش میاد فقط خودش مقصره
پاسخ ها
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۰۸:۰۴ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
دقیقا
عباس
Iran, Islamic Republic of
۰۸:۵۸ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
مریض های جنسی همه جا هستند فرقی نمیکنه با پوشش یا بی پوشش بالاخره کار خودشونو خواند کرد
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۹:۰۷ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
افکار بیمار
Iran, Islamic Republic of
09:19 - 1399/09/16
خیلی ها هم دیگه شورش رو دراوردن دارن از اون ور پل می افتن
France
11:41 - 1399/09/16
کسی که سوار ماشین مسافربر میشه و طرف میدزدش و بهش تجاوز میکنه بازم خودش مقصره؟؟؟
پاسخ ها
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۱۵:۱۰ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۶
ملت میگن آره خودش مقصره چون اگه کرم نداشت سوار ماشین مسافربر نمیشد یا لابد یه غلطی کرده که راننده تحریک شده و علی رغم میل باطنیش مجبور شده به او تجاوز کنه
ملت ما چنین هستند که اوضاع کشورمون چنین شده
Germany
00:44 - 1399/09/17
من هم بارها و بارها از سن شش سالگی تا پانزده سالگی از سوی برادر کثیفم که هفت سال از من بزرگتر بود مورد تجاوز قرار گرفتم و هرگز نمیتونستم از ترسم حرفی بزنم یاداوری اون روزهای سیاه خیلی برام عذاب آوره تا الان که سی و پنج ساله هستم۰۰۰
پاسخ ها
بدون نام
Iran, Islamic Republic of
۰۸:۴۸ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۷
خداا
Iran, Islamic Republic of
08:57 - 1399/09/17
نه
تجاوز به معنی ارتباط جنسی بدون رضایته
یعنی حتی اگه کسی تا معاشقه پیش بره و راضی به ادامه نباشه رابطه تجاوزه
اگه فردی بدون رضایت همسرش رابطه برقرار کنه تجاوزه
نگاه بد و متلک و لمس بدون رضایت تجاوز نیست اما خشونت جنسیه
رابطه حین ناهوشیاری میتونه تجاوز باشه
این قصه خیلی حرف داره واقعا
خیلی به آموزش نیاز داریم
قربانی تجاوز مقصر نیست
در هیییچ شرایطی هم کسی حق تجاوز نداره
پوشش و ... توجیه خوبی برای تبرئه ی متجاوز نیست
موزه ی تجاوز رو سرچ کنید
نام:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز: 450
قوانین ارسال نظر
بانک اطلاعات مشاغل تهران و کرج